ای منجی انسان و ای آخرین امید!
بنگر، ابلیس را که چگونه نعره های مستانه سر میدهد.
قارون ها را که چگونه اموال مردمان را به یغما برده و خون محرومان و مستضعفان جهان را در شیشه کرده اند.
سامری ها را که در غیاب تو مردم را به گوساله پرستی فرا میخوانند.
نمرودها را که بتخانه ها بنا کرده و بت پرستان مدرن که بت های لذت،ثروت،شهوت،قدرت،خشونت و جنسیت را پرستش می کنند.
فرعون های آخرالزمان که با انواع نیرنگ ها و حیله ها مردم را به پرستش خویش فرامیخوانند.
اهل خیبر را که دوباره مرحب های خود را به میدان فرستاده اند.
ابوجهل ها و ابولهب ها را که آوای توحید را برنمی تابند.
آقا جان، عبور از این امواج سهمگین فتنه، سفینه ی نوح می خواهد.
شعبده ی جادوگران عصر جدید را تنها، عصای موساست که در هم می شکند.
این بیماری مزمن بشریت را جز دم مسیحا مداوا نمی کند.
این ظلمت جاهلیت مدرن را جز نور محمدی (صلی اله علیه و آله) از میان نخواهد برد.
آقا جان دل ها برای نغمه داوودی ات تنگ شده، چشم های عاشق برای تماشای جمال زیباتر از یوسف ات ثانیه شماری می کند.
صبر ایوب نیز از این هجران و فراق لبریز گشته است.
زمین به جنبش و رانش درآمده است.
اقیانوس ها، بی قرار و لبریز گشته اند.
زمان نیز دست و پای خود را گم کرده است.
حتی دیوار کعبه و رکن و مقام نیز از جشم انتظاری به ستوه آمده اند.
آقا جان دیگر فراق بس است.
بیا و کعبه را بیش از این چشم انتظار مگذار؟!
به نقل از :(چشم انتظاران نور )
ما و ملتهاى مظلوم دنیا مفتخریم که رسانههاى گروهى و دستگاههاى تبلیغات جهانى، ما و همۀ مظلومان جهان را به هر جنایت و خیانتى که ابرقدرتهاى جنایتکار دستور مىدهند متهم مىکنند. کدام افتخار بالاتر و والاتر از اینکه امریکا با همۀ ادعاهایش و همۀ ساز و برگهاى جنگىاش و آنهمه دولتهاى سرسپردهاش و به دست داشتن ثروتهاى بىپایانِ ملتهاى مظلوم عقبافتاده و در دست داشتن تمام رسانههاى گروهى، در مقابل ملت غیور ایران و کشور حضرت بقیةاللّه ـ ارواحنا لمقدمه الفداء ـ آنچنان وامانده و رسوا شده است که نمىداند به که متوسل شود! و رو به هر کس مىکند جواب رد مىشنود! و این نیست جز به مددهاى غیبى حضرت بارى تعالى ـ جلَّت عظمتُه ـ که ملتها را بویژه ملت ایران اسلامى را بیدار نموده و از ظلمات ستمشاهى به نور اسلام هدایت نموده.
برای دیدن ویدئو کلیپ انقلاب اسلامی (وصیت نامه امام) به ادامه مطلب رجوع کنید.
ادامه مطلب ...آنکه بخواهد درظلمات عصر غیبت امام عصر از مرگی جاهلانه رهیده و به حیاتی عقلانی دست یازد ودرزمره اهل سعادت قرارگیرد ناگزیر از معرفت به وجود امام معصوم زمان خویش است، آنگاه چون امامت را وامام خویش رادرپرتومعرفت توحید و نبوت شناخت ،برنامه های حکومت ودولت کریمه امام خویش را خواهدشناخت تا بداند در برابر چنین امام و حکومتی چه وظیفه ای بر عهده دارد.
کسی که وظیفه خود را در راستای تحقق حکومت امام معصوم عصرش به روشنی دریابد ،تلاش می کند تا امر آن حضرت را در درون و برون احیا سازد و خویش و جامعه اش را را مهیای ظهور وجود مبارک امام زمانش کند،
آن گاه چنین فردی شایستگی می یابد تا بر اساس "یهدون بامرنا"مجرای فیض عنایات ولی خود شود و قلبش به نور معرفت و فروغ ایمان روشن گرددو چون قلب هدایت شدقالب نیز دنباله روآن خواهدبود......
ما مفتخریم که بانوان و زنان پیر و جوان و خرد و کلان در صحنههاى فرهنگى و اقتصادى و نظامى حاضر، و همدوش مردان یا بهتر از آنان در راه تعالى اسلام و مقاصد قرآن کریم فعالیت دارند؛ و آنان که توان جنگ دارند، در آموزش نظامى که براى دفاع از اسلام و کشور اسلامى از واجبات مهم است شرکت، و از محرومیتهایى که توطئۀ دشمنان و ناآشنایى دوستان از احکام اسلام و قرآن بر آنها بلکه بر اسلام و مسلمانان تحمیل نمودند، شجاعانه و متعهدانه خود را رهانده و از قید خرافاتى که دشمنان براى منافع خود به دست نادانان و بعضى آخوندهاى بىاطلاع از مصالح مسلمین به وجود آورده بودند، خارج نمودهاند؛ و آنان که توان جنگ ندارند، در خدمت پشت جبهه به نحو ارزشمندى که دل ملت را از شوق و شعف به لرزه درمىآورد و دل دشمنان و جاهلان بدتر از دشمنان را از خشم و غضب مىلرزاند، اشتغال دارند. و ما مکرر دیدیم که زنان بزرگوارى زینبگونه ـ علیها سلاماللّه ـ فریاد مىزنند که فرزندان خود را از دست داده و در راه خداى تعالى و اسلام عزیز از همه چیز خود گذشته و مفتخرند به این امر؛ و مىدانند آنچه به دست آوردهاند بالاتر از جنات نعیم است، چه رسد به متاع ناچیز دنیا.
ادامه مطلب ...
چرا گاهی وقت ها، از «خدا» دور می شویم؟!
و دیگر حضورش را احساس نمی کنیم؟! و مدت ها در «تاریکی» خودمان، زندگی می کنیم.
راستی، راه نزدیک شدن به « خدا» چیست؟
و چگونه می توان، مهر و قهرش را احساس کرد، و از نورش، « نورانی» شد؟!
پیامبر (صلی الله علیه و آله) می فرماید: « خداوند متعال می فرماید؛ ای فرزند آدم! برای آمدن نزد من از جا برخیز، من به سوی تو می آیم. به سوی منقدمی بردار، من دوان دوان به سوی تو می آیم».
فقط برداشتن یک گام ، همین.